در گرافیت ابرهه، من طربم یا حلزون؟
خواندمت نرغال
به استحاله نشستمت نرغال
بالا آورده بودي هرچه واژه بود در بلاد رياض و باكو و طهروان و پاريس و نيم نگاهي به لندن كه هيچوقت سوسپانسيون را به هم نخواهند زد اين مستعمران پير ِ پدر سگ. زير بارش محتويات ذهنت كه عق زده بودي آناند و فيشر و كاسپارف پير را بر سيليسات ِ دفاع سيسيلي آلخين كه جاويد باد بازي گلسرخ كه اعمي، سپاهيان ابرهه و شيهه كشان و باروها را فداي سرباز پاپتي كرده بود تا خون خسروان در شيشه كند. و كرد.
تو مرا بازي دادي نرغال ميان آديس آبابا و قداره ي چركين. و من تلاطف ناجور استحمام كراواتي را با عقامت يك مرد يكجا بلعيدم. تو از من بُرده اي نرغال و از عجوزه مارموري و از آن خُردمار ِ ناخواسته ناخاسته. سنگريزه هايي كه بر سر توست نه از سپاه ابرهه كه از پيلان لجام گسيخته ايت كه به گامبي شاه اربابشان هم دستور نمي گيرند ديگر، سپيد مهره يا سياه ،جنبش پاياني شرط است كه ناگاه ِ تو در برج ايفل رقم بخورد يا سد كارون 3. من تزويج با دُختان اُكرَوان را تجويز ميكنم با كاف حلقي و جيم ِ جميل.
تو باز شده بودي چون شهباز و بسته چون شهباز كه از فراز كعاب دنبال مي كند آخرين هارب لشكر را و من باز شده بودم، سه حرف اول مغلوب-بازنده- را "ب ا ز"
و تو هنوز نفس ميكشيدي چهارپايان ِ مغلوب-بازنده- را "ز ن د ه"
و روح من سوهانيده مي شد چهارپايان ِ غالب-برنده- را "ر ن د ه"
و حرف هنوز همان بود چند حرف تا تكامل جدول سِباق و تغالب سيمرغ زرين و من ِ من در تعارف ِ مَرد ِ مَرد. مُرده ي مرد در همان حمام معروف كاشان با كت و شلوار و جليقه ي فراهاني-آني- حديث تيغ و رگ، و جعالت احاديث با تو.-يا تو-
به استحاله نشستمت نرغال
حك پايان بر پاساپورت و آمال ِ چيني و چهار انگشت گره كرده و خُمسي آزاد كه "او.كي" مينامندش كفار و در سرزمين من فحش ِ ناموسيست. بيلاخ!
واژه ها از پشت عينك ته استكاني با فرمت ناشناستري ضرب مي خورند و جداول مكعبي، صعب الحلول ترند تا سطوح مسطح! آآآآخ سطوح مسطح كه باورتان كرده ام ديگر براي من كه جهان گِرد نيست و كانال سوئز تا من، همان عرضي است كه بحر الميت تا تو! تاتتو، نقش عارفانه ماندالا در اتاق ِ آبي! و گونه هاي تاتتو كرده دختران ِ باكره در اتاق ِ آبي و مارهاي چهار ضلعي در اتاق آبي و كنفسيوس ِ امين در اتاق ِ آبي و همه در اتاق آبي با ذكرهاي آماده براي جستجوي همزاد در هسته ي آلبالوي بابك براي مانتوهاي تنگ-براي جنگ- نيم ِ من و نيم ِ تو و نيم ِ بابك در همزاد پنداري قلعه هاي سابق المفتوح. در تلألؤ مرجان در نيمه شب رستگاري و زرافه هاي كشدار از تو تا سَمم ِ كلروفيل. از سُمم ِ ظريف تا گردن ِ زرافه. از آهنربا تا حالات مختلفه ذهن با جمع مكسر طائف!
تو را بلعيدم حاشيه نشين ِ پايتخت بلاد ِ معلوم و خود مجهول!، من پا در گِل ِ خانه ي سي و دوم تمام صحوف آناند ِ كبير بودم در بيتوته ي جميله و حلزون كه ما همه لا يَعلَمونيم چه با طرب چه با حلزون، با كربنهايي كه شنيده اي چه كرد با صحابه پيل.
قطر مطلوب ، محفوظ اما
با سپاهيان ابابيل روي پيل
- زير ِ وزير-
و نيم كرشمه هم محفوظ
براي "ناچار تن" به سكون ِ "را"