و اینکه گالیله اصرار داشت زمین گرد است حتما.

قبل از اینکه سیبی از درختی بیفتد حتی

اینجا مثل یک خانه می‌ماند.  وبلاگ تو دقیقا مثل یک خانه می‌ماند. خانه‌ای که یک صاحبخانه دارد به اسم "نی لی" یعنی خانوم لی نی. یعنی دیگر خانم لی صاحب هر خانه‌ای باشد صاحب این یکی نیست دیگر. اینجا یک خانه‌ی آرام است. ییلاق و قشلاق. زمستانها می‌شود آمد و  گرم شد. تابستانها زیر کولر گازی نشست. اینجا متنها به روز هستند. یعنی جاری ست. اینجا چیزی مجازی نیست. همه چیز بوی حقیقی بودن می‌دهد. کلمات خودشان هستند. حتی عکسها. هستند پستهایی که باد می‌آید و روسری را می‌برد و نیلی عاشق می‌شود و آن پست سریع حذف می‌شود و آدمای فضولی مثل ما می‌روند و با هزار کلک و نرم افزار آن پست را از روح اینترنت بیرون می‌کشند. اینجا همه کلید دارند. در را باز می‌کنند. همدیگر رو می‌بینند. روی کاناپه می‌نشینند و همدیگر رو خر صدا می‌زنند. قهر و آشتی می‌کنند. جنگ زرگری راه میندازند. حتی با ابریشم دعوا می‌کنند. اینجا هیچ کس غریبه نیست انگار. وآدم که می‌آید اینجا و می‌بیند که وقتی هنوز کویریات کامنت نذاشته دلش شور می‌زند آدم. با اینکه نه می‌دانی کیست و نه حتی یک بار به خانه اش سر زده باشی حتی. اینجا آدمها با هم قرار می‌گذارند. عکس رد و بدل می‌کنند. از هند و ایران و قاره سبز گرفته تا سرباز زیر پرچم اینجا را دوست دارند. اینجا را نمی‌شود سر نزد. اینجا یک خانه‌ی آرام است. همه رنگشان را می‌گویند. من وبلاگت را دوست دارم لی نا.

پ.ن۱: یعنی اینقدر فاصله مهم است.