خوابهاي يِک ديوانه دَر جَهان ِ مُسَطَّح

این بازی بر خلاف همه ی بازیها از یک موضوع متافیزیکی بهره می بره و این کار رو سخت میکنه. قراره مجموعه کارهایی رو که باید انجام دهیم به شرطی که نامرئی باشیم رو بنویسیم. کار سخت است لیلا جان. بدجوری ملت را پیچوندی داداش. به قول قدیمیا خودتی. بگو چرا؟ خب اگه قراره من نامرئی باشم دیگه چه نیازیه به گفتن؟ میشم مرئی. خودمو باز می کنم و تمام آنچه من هستم رو، رو می کنم. دیگه اینکه نشد نامرئی. تو دقیقا زده ای به هدف بانو. یعنی زدودن پرسونای شخصی و بیرون ریختن من ِ واقعی هرکس. یه جور نقاب زدایی تو بگو. بچه که بودم از این رویاها زیاد داشتم. میرفتم دفتر مدیر نمره ها رو عوض می کردم. شبانه به خانه ی دختر همسایه میرفتم و مشق می نوشتیم باهم (آیکون پینوکیو). بزرگتر که میشی این نوع خیالپردازیا کمتر میشه. به اصطلاح رفقا صلب تر می شی. ولی شیطنت ِ این ندیده شدن تا آخر عمر برجاست. نوع ِ بازی من همیشه طنز بوده و فکر می کنم اینبار هم همان یاشد.

پ.ن1: لیلا جان بازی اینجوریه که اول نویسنده بازی می کنه بعد بقیه رو دعوت می کنه. این نوع زرنگی رو نمی بخشم. یکی طلبت(آیکون وبلاگنویس انتقامجو)

دعوت نامه: تمام وبلاگنویسان برتر جهان دعوتند.