خوابهایِ یِک دیوانه دَر جَهانِ مُسَطَّح

دیوانه هستیم ای پدر

whoarewe — Fri, 18 Jul 2008 07:21:18 GMT

امروز ۲۸ تیر معادل ۱۲۱مین روز سال

یکسال از فعالیت دیوانه گذشت

۱۳۷۹/۳/۲۵

دیوانه

دیوانه

برایش فرقی ندارد

که ساعت هشت صبح باشد یا هشت و بیست دقیقه ی بعد از ظهر

دیوانه

برایش فرقی ندارد

که شربت انار بخورد یا از سوراخهای آسمان باران بمکد

دیوانه

آزاد است

که گلهای شیپوری را یونجه بنامد و شبدر را گل گاو زبان

دیوانه

همیشه

روزنامه را تراکتور بزرگی می بیند

که نخلستانهای بصره را درو می کند

دیوانه

هیچ وقت نفهمید

که از قندهار تا سائوپائولو چند ساعت راه است

دیوانه ء سر کوچه ء ما

هر وقت مرضیه را می بیند از او می پرسد:

می بخشید آقا ساعت چند است؟

همه ء مردم قوری را با چای می شناسند

دیوانه سر ِ ساعت هشت و بیست دقیقه ء بعد از ظهر

روی نقشه ء جغرافیایی پاره ای صبحانه می خورد:

نان و کره و آدیس آبابا

دیوانه با قلم مو

روی یک پارچه ء سفید خمیازه می کشد

مرضیه می گوید:

او قادر است تمام لک لک ها را داخل قوری زندانی کند

و بعد ...

تبریز - خرداد ۱۳۷۹

پ.ن۱: این دیوانه رو خیلی دوس دارم و جهان مسطحی که روی یک نقشه ی جغرافیایی تمام شهرها از ته لیوان چایی دیوانه قابل ادراک هست رو هم دوس دارم و این لک لک ها رو هم خیلی دوس دارم و این مرضیه را هم که می داند ساعت چند است خیلی دوس دارم.

من یک داستان نویس نیستم 2

whoarewe — Sun, 13 Jul 2008 18:14:25 GMT

هم‌آغوشی مداوم

این آخرین پرواز خلبان آدامز با هواپیمای مسافربری مسیر هوایی موزامبیک به تانزانیا بود. بر اساس صحبت‌هایی که خلبان‌ خبره‌ی پروازهای بین‌المللی با مرکز کمپانی بزرگ "پروازهای مهم" انجام داده بود، قرار بود خلبان‌‌آدامز بعد از این پرواز یک فروشگاه زنجیره‌ای خیلی بزرگ در مرکز برن سوئیس راه‌اندازی کند و مهماندار ماریا را به عنوان صندوقدار انتخاب کند. همه از عشق آشکار خلبان آدامز و مهماندار ماریا باخبر بودند. و همه می دانستند که با استعفای خلبان‌آدامز از این کمپانی، این آخرین پرواز ِ مهماندار ماریا نیز خواهد بود. آن روز خلبان‌آدامز بر فراز کوههای بلند "آنجا"، که پوشش گیاهی منطقه از آن ارتفاع هزاران پایی به وضوح معلوم نبود، متوجه موضوع عجیبی شد. عقربه سوخت هواپیما به طرز عجیبی نشان از کاهش سوخت می‌داد و نگاههای نگران ِ کمک‌خلبان توماس هم همین مسئله را تایید می‌کرد. عقربه‌های ساعت مسافران و هم‌چنین صفحه‌ی رادار هواپیما نیز همزمان به طرز عجیبی از کار افتاده بودند. خلبان‌آدامز، ماریا را از طریق میکروفن هواپیما به کابین خلبان دعوت کرد و موضوع را با او در میان گذاشت و از او خواست که برای آخرین بار همدیگر را در آغوش بکشند تا همراه سایر مسافرین به یک سقوط آزاد دلنشین یا برخورد به کوه مفرح فکر کنند. راه دومی هم بود. اینکه خلبان‌آدامز و مهماندار ماریا با چتر نجات خود را از مهلکه برهانند. ماریا قوه‌ی تعقل و غریزه‌ی زنانگی خود را به کار انداخت و به نتیجه رسید که در هر دو حالت، نجات هواپیما و جان مسافران امکانپذیر نیست، ولی همآغوشی مداوم و صندوقداری یک فروشگاه بزرگ همراه با لبخندهای روزانه به قیافه‌ی خریدارنی که اخلاق و اندام او را تحسین خواهند کرد امکانپذیر است. دست ِ خلبان‌آدامز را گرفت و به سرعت به انتهای هواپیما دوید. چتر نجات را برداشته و آماده‌ی پریدن شدند. خلبان‌آدامز فریاد زد: بپر ماریا.

ماریا پرید و دکمه‌ی نجات را فشار داد، چتر باز شد و ماریا در حالیکه آرام‌آرام به سمت ِ پایین در حال حرکت بود ناگهان عبور جسمی که با سرعت به سمت زمین در حال حرکت بود را احساس کرد. سرعت خلبان آدامز بیشتر از حالتی بود که اگر چتر نجاتش باز می‌شد. دقایقی بعد، ماریا به سلامت روی زمین نشست. جسد ِ خلبان‌آدامز می‌بایست چندکیلومتری آنطرف‌تر افتاده‌باشد ماریا نمی‌دانست دقیقا باید چه کاری بکند در آن لحظه، ولی پلنگ ِ گرسنه‌ای که در آن نزدیکی پرسه می‌زد دقیقا می‌دانست در آن لحظه باید چه کار کند.

پلنگ ِ سیر روی شنهای داغ حمام آفتاب می‌گرفت و با حالتی متعجب به سینه‌بندی که لای خارها گیر کرده بود نگاه‌می‌کرد و خمیازه می کشید.باد شدیدی می‌وزید و بچه‌پلنگهایی که یک تیکه استخوان را لیس‌می‌زدند از صدای مهیب انفجاری در کوههای اطراف به آغوش ِ مداوم مامان پناه برده بودند.

این‌هم گفتم که باد ِ شدیدی می‌وزید آن روز.

18 تیر

whoarewe — Mon, 07 Jul 2008 19:13:18 GMT

منزل * عزیزم تولدت مبارک.

اینم هدیه تولدت :این دست استخون نداره با تشکر از سیامک گل

*منزل همان بچه هاست.

پ.ن۱: پس میشه از وبلاگ به عنوان کارت تبریک استفاده کرد. پس وبلاگ یک کتاب نیست. ممنون.

در خرابات مغانم امشب

whoarewe — Wed, 02 Jul 2008 17:56:18 GMT

در منحنی زلف ِ تو آشفته ترینیم

و راوی گفت: عشق از ریشه خراب است. سفر از اين خرابات مغان به آن چاه. صعود از آن چاه تا گونه های زلیخا. راه مرو رنجه مشو با طعم تربچه نقلی . با آن جاکلیدی به شکل قلب که یکی برای خودش خریده بود یکی برای لیلا. تن زار و دل ریش. آویخته از هر منحنی. صعودها تا لب بام و بوسه بر آسمان و حرکت های افقی نیازمند زمین و تقابل آدمیان و چه سخت.

هميشه یک جای عشق خراب است و خرابات مغان تنها یک بهانه هست برای سودای نارنجی رنگ تو که وقت غروب دست ها در دست هم و لذتی که گردش خون بی‌محابا هی پمپاژ می‌کند به قلب و شادمانی. ایراد نه از زبور داوود است و نه از انجیل عیسی. انتگرال سطح زیر منحنی‌اش یک‌جورهایی لنگ می‌زند. باید خطی‌تر از این می‌بود لااقل یا اگر اینقدر انحنا دارد مولفه‌ی افقی‌اش را حذف می‌کردند این همه رسول دانا که کتاب آوردند و زمین را آباد کردند. این وسط خرابات مغان تنها یک بهانه بود برای چاپ کتابهای آنچنانی و اشعار اینچنینی. من هم اکنون 999 دست دارم همه از جنس همان که قبلا برایت تعریف کرده بودم. یک دست به ما روانه کن تا عندلیبت شوم. هزار دستانت شوم. آشفته‌تر از این که بایدت شوم. اصلا این خرابات مغان اگر واقعاً نور خدا دارد چرا مسقفش نمی کنند و باطری‌خورشیدی کار نمی‌گذارند اینهمه عارف بیکار که انرژی خدا را ذخیره کنند و پایپینگ کنند داخل محوطه خرابات مغان و همه بیایند و زبور بخوانند و تمرکز کنند در سکوت و سکه هوا کنند و چوب بومادران بشکنند و اعتدال بهاری و پاییزی را به مساوات بین آدمیان تقسیم کنند تا اینهمه مردم شب یلدا فخر ِ زمان را نخورند و باد نکنند و نفخ ننمایند.

وقتی می‌گویم یک جای عشق خراب است همین‌هاست دیگر سانتیاگو!. و گرنه فکر کرده‌ای ما بعد از سی و دو سال و اندی با عشق دشمنی داریم خواهر! اینهمه چاه برای چه بوده‌است اینهمه سال. تاریخ از ریشه چهارتا چهارتا گل می‌خورد. دفاع آنچنانی ندارد. زلیخا اگر بدشانس بود و به جای یوسف، شیر از چاه می‌آمد بیرون و به تمام خرگوشهای جهان می‌گفت که من تصویر آن شیر دروغین نیستم و زلیخا را می‌بلعید که اینهمه خریدار نداشت.

تصویر تو دقیقاً در روحم می‌زند و موسیقی کلام تو دقیقاً به سیستم مهندسی سمپاتیک پرده‌ی صماخم می‌زند و من روی زمین ولو می‌شوم و خواب سالهای دور را می‌بینم که زنی از من بیرون می‌آید هی و تمام سمبلهای آشنای عشق را در حوالی ناف ِ من حک می‌کند و هی مدادش نمی‌نویسد و او نوک مدادش را تف‌مالی می‌کند و نقشی از گوزنهای بی‌شاخ و اسب تک شاخ روی سینه‌ی من می‌کشد که یعنی نطفه‌ی عشقی که شوخی‌شوخی در سینه‌ی من کاشته ای دارد درخت می‌شود و ریشه دوانده در تمام ِ من و ساقه‌ای به هم زده به کلفتی ِ تاریخ و برگهایش دارد دهمین سال را می‌ریزد. میوه‌هایش همه تو. اینگونه که می‌گویی یاد سیاوش می‌افتم که درخت تاک دارد و روی سینه‌اش هر ننه‌قمری عشق می‌شود و می‌رود آن بالا و آسمان را می‌بوسد و می‌پوسد که می‌گوید نمی‌پوسد و می‌گفت میوه‌هایش قسمت هر خم و نا‌خمی می‌شود. این میوه همان مولفه‌ی افقی است سانتیاگو. تقابل زمین با زمین. تقابل ِ تن با آدمیان.

کاش منحنی دوست داشتن‌ات فقط مو‌لفه‌ی عرضی داشت. کاش فقط مثل خیال تو که نامحدود است و این جهت و آن جهت نمی‌شناسد و سر می‌کشد و می‌رود آن بالا بود سانتیاگو! حالا بیا و از نزدیکترن سلول ِ معصوم در من رخنه کن. مرا باز کن و روی نعش باز شده‌ی من شطرنج بازی کن و روی لوزه‌المعده‌ام چهارنعل بتاز رفیق.

همیشه در یونان باستان دعوا بر سر تو بوده. در صفحات میانی دیوان حافظ هم صحبت از تو بوده. شمس که سرتاسر تو بوده. دربار قاجار جور دیگری از تو رایج بوده. دیوارهای عجایب، همه تصویر تو بوده. خانه‌های زیر درخت و درخت های محوطه‌ی خانه و جنگلهای گم، به سوی تو بوده. و تاریخ اگر کمی باهوش‌تر بود اینسان نبوده شهر من اینسان که هست.

با یاد تو کمر به کمر شده‌ام. دست در گردن که می اندازم سوت می‌زند این داور ناکس که خطاست. همه‌ش تقصیر قوانین جدید فیلاست. بلد نیستند صحنه‌ها را به دقت سوت بزنند. باید بیشتر از اینها دوره ببینند. حداقل داوری را باید یک مدت جمع کنند. تو نترس هرکی به هرکی نمی ‌شود. اگر می‌شد که اینهمه تاریخ تکرار نمی‌شد و همیشه همه‌جا نام ِ تو بوده. من در دایره‌ی نام تو هی چرخ می‌خورم و روی شش‌ضلعی‌های منتظم حروف نام تو را امتحان‌ می‌کنم که ببینم اگر ترکیب اسم تو با عشق جور در می‌آید در جنگلهای آفریقا در آغوشت بکشم.

جوانتر که بودم رفیقی داشتم که خیلی وقت است بی‌خبرم که کجاست و چه‌ می‌کند. آدم عجیبی بود. نه عارف بود و نه فیلسوف. کتاب نخوانده بود آنچنان. آرام بود و کم حرف. نوشابه نمی‌خورد و به تخم‌مرغ به هر شکل ممکن از املت و نیمرو بگیر تا آب‌پز حساسیت داشت. به زنان زیبا علاقه‌ی خاصی داشت. در زلزله‌ی ازمیت ترکیه آنجا بود و زنده. در حمله‌ی مسلحانه به فروشگاه‌ زنجیره‌ای استانبول تیر به بغلدستی‌ش خورده بود. ایتالیا و کرواسی را قاچاقی رفته بود ساعتها در آب و شلوار تا زانو بالا کشیده. در جنگهای داخلی آلبانی زیر رگبار گلوله بود و زنده. سر از دریای مدیترانه و قبرس و دعوای قماربازان نیکوزیایی و کشتی در آورده بود و از جنوب ترکیه از شهر "وان" برگشته بود و چهار سال طول کشیده بود. آدم خوش تعریفی بود و لاف نبود و وسط حرفهایش هی می‌گفت: جون محمدرضا نمی‌دونی چه صحنه‌ای بود. می‌‌گفتم: تو آدم عجیبی هستی علیرضا. می‌گفت: یعنی چه؟. می‌گفتم هیچی ادامه بده. از دختران رومانیایی می‌گفت که از شانزده سالگی مجوز کار دارند و از همخوابی‌هایش. هیچ وقت نمی‌دانست عشق یعنی چه و فقط گاه گاهی از حسهایی که از هم‌خوابی‌اش با یک دختر قبرسی داشت و می‌گفت: آرزو داشتم آن شب یا تمام نشود و یا صبح چشم باز نکنم. می‌گفت: مرگ همین است دیگر. نه محمدرضا؟ می‌خندیدم و می‌ترسیدم. نمی دانستم. می‌گفتم تو رفیق فابریک پائولوکوئیلو هستی علیرضا. می توانی یک شبه متن آخرین کتابش باشی و باز می‌ گفت: یعنی چه؟ عارف بود و مجهول. عاقل بود و معلوم.

دلم خرابات مغان می خواهد و نور خدا و شیرهای غرنده‌ی آفریقای جنوبی و یک پیاله از انگور فاسد که چند شب مانده و یادمان رفته بنویسیم: لطفاً نی را از اینجا وارد کنید. شاید رفتم ژوهانسبورگ. می گویند بازار کارش خوب است این روزها. شاید هم رفتم سواحل برزیل برای دکتربازی. من برای تو یک دعوتنامه‌ی تاریخ گذشته می‌فرستم. تو اگر مست شدی، یک یک. تو هم بیا.

پ.ن۱: تو هم بیا و دستم را بگیر

پ.ن۲: خانه دوست کجاست؟

اینچنین ساکن روان که منم

whoarewe — Sat, 28 Jun 2008 20:35:18 GMT

حکایتی‌ست بشر.

سرد و ساکن و گرم و روان. آنچنان ساکن ِ روان که تویی.

این روزها دیوار ما کوتاه و هر سنگ که بیندازی از آن بالا بشارتی ست که ما را سرشکسته خواهی دید به گاه آب دادن گلها.

این روزها درخت ما کوتاه و هر دست که بلند کنی برگی از ما چیده و شاخه‌ای از ما شکسته خواهی دید به گاه پیرایش ِ همین حوالی.

این روزها دورتا دور ِ درخت ِ ما جنگل انبوه است و هیچ بنی بشری نیست که ببیند که چه‌گونه بی‌پروا پای درخت ِ ما مثانه ات خلاص.

این روزها دل ِ ما دام خیال است و خیال از ما دور. این روزها هوا گرم است. این روزها ساعتها را هم که یک ساعت هل داده‌اند جلو دردی را دوا نمی‌کند. این روزها هم می‌گذرند. و زمستان هم نیست که بگویم روسیاهی برای زغال.

.این روزها دل ِ من یک خواب ِ بلند می‌خواهد که دندان‌درد نداشته باشد و سودای خیال نداشته باشد و لحاف هم نداشته باشد حتی. این روزها کتابهای موفقیت در یک دقیقه و آموزش در بیست و یک روز و پرواز روح از بدن در سی روز و انتشار روح مرده در فضا در چهل روز و کنکور آزمایشی در پنجاه و دو مرحله و وازکتومی در یک ثانیه هم جواب نمی‌دهد خرگوش! بیا و کشتی ما را از این شط ِ شراب خارج کن که از بوی الکل و عشق شانزده قدم حالم به هم می خورد شب‌بو!. این‌روزها انگار آنسوی منحنی افتاده باشم آقای اقلیدس!

جسارت است اوس‌کریم. دلمان برف هم می‌خواهد امروز

حکایتی‌ست بشر.

بزودی نام این پست اعلام می شود

whoarewe — Wed, 25 Jun 2008 14:03:18 GMT

نه، پروا ندارد پروانه

کار ما از ایبوپروفن و آندوسکپی و ارتودنسی و مفنامیک اسید و چسب زخم و بتادین و استامینوفن کدئین گذشته است مهندس! همه‌جایمان تقلبی است و بادکنکی و این اواخر باطری هم خریده ایم برای قلبمان که سرجمع از سیگار بهمن قرمز سوئیسی هم ارزانتر است.

قلب را به ده روایت و صد حکایت و هزار بهانه و صدهزاران گل شکفت و یک عدد سنجاق قفلی نقلی سوراخ کردیم. چاله ای به میزان ِ کفایت عمیق با ابعاد موهوم و حوالی قلب را با سیمانی از یاد تو پر کردیم و روی گودال را با ماسه بادی و پلاسمای سفید و مقادیری گلبول ِ فریبنده‌ی قرمز پوشاندیم که "خیال تو " بیاید و بی‌هوا بگذرد و نگذشته از حوالی قلبمان به کمال، پایش سُر بخورد و دهنش سرویس شود که دل ِ من دام خیالت.

ما از ابعاد ِ خیال ِ تو خبر به کذب و صدق نداریم که پهن است و سترگ یا نحیف و ریزاندام ؟ که برای هر دو حالت چاله‌مان جواب می‌دهد که یا پای‌لنگان خیال از من به سلامت در می‌رود یا خیال از تو تا ابد در دام این دل اسیر می‌شود و چتری از پلاسمای سفید و گلبولهای فریبنده‌ی قرمز هکذا.

گردن از ما چون موی و تیغ از تو چون گرز که هرچه بیشتر می‌زنی این تن طبیب نمی‌خواهد و دروغ نیست که گفته‌اند دل من دام خیالت، گهر دیده نثارت. حالا گیرم که ما گفتیم "دل من قد یه دریا" باید بیایی و سنگ به قلبمان بزنی و بگویی کو موجش؟ که گفته بودمت در مثل جای هیچ مناقشه نیست و گرنه حتی این دختر همسایه‌ی ما که صبحها قالی می‌بافد و شبها اکابر می‌رود هم می‌داند که قلب مشتی گوشت است و رگ و چربی و در شرایط حادتر چند درصدی نیکوتین ِ از خدا بی خبر که کار رفیق ناباب بوده است و مزارع مستعد سرخپوستان.

درد از من و درمان ازتو. مثل آن می ماند که نوشته باشد چلو از شما و جوجه‌کباب از ما. که درد و درمان مکمل است نه حذف یک معلول به دست عامل. که اگر قرار است که درمان بیاید و درد را بشوید و برود که همان درد نباشد بهتر. درمان آن باشد که بیاید به بالین درد و حاشا از درد که من نیستم و درمان دهن گشوده نیم متعجب و نیم سرویس که یعنی حالا چه کنم. ما به درمان می‌گوییم بفرما همین‌جا بشین آقا کاری هم به کار ما نداشته باش که از دوست به یادگار دردی دارم، کآن درد به صد هزار درمان ندهم ولی دزدکی به یه استامینوفن کدئین بدهم. این آخری بین خودمان باشد که روی صداقتتان حساب باز کرده‌ام عجیب، بچه‌ها!

دنبال یک جراح پلاستیکی امین و صادق و با خدا می‌گردم که در موقع بیهوشی سرمان بی‌ناموس‌بازی در نیاورد و زحمت بکشد همه جایمان را از اول عوض بکند که نکند ایراد از جسم است در این شبهایی که دختر همسایه هم که از اکابر بر‌می‌گردد می‌خندد به این شکل و هیبت و قیافه و می‌گوید این شمایل ِ شکمتان نمی‌گذارد قلبتان به وضوح دیده‌ شود از زاویه‌ی دید کفشهای کتانی‌تان. ببخشین آقا شما فوتبالیست نیستین؟

اگرم در نگشایی ز ره بام چه حاصل؟

قهرمانی و زن

whoarewe — Tue, 24 Jun 2008 17:01:18 GMT

2005: آورده اند که مردی بوده به نام خوزه مورینیو که بعد از 50 سال چلسی را دوبار قهرمان پریمر لیگ کرده بود.

همچنین آورده اند که رومن آبراموویچ مالک روسی عاشق خوزه مورینیو بوده به خاطر مرد بودنش که مرد بود الحق.

2006: همانها آورده اند که آندره‌ی شوچنکو بازیکن چلسی از نظر فنی چندان باب طبع خوزه نبود.

ولی

2007: آورده اند که زن آبراموویچ با زن شوچنکو طریقت دوستی عجیبی به هم زده بودند از جنس همزبانی و دور ِ همی.

200۸: "آورده‌اند" لازم نیست. چون نه تنها شوچنکو به تیم دیگری نرفت. بلکه خوزه مورینیو از تیم چلسی اخراج شد. و منچستریونایتد قهرمان شد چرا که مالک آمریکایی منچستر سالها بود همسر خود را از دست داده بود.

روز زن مبارک باد

ترکیه 4- کروواسی 2

whoarewe — Sun, 22 Jun 2008 14:40:18 GMT

EURO 2008

شنهای داغ آناتولی 4- کماندار جسور 2

ساعت از جوزا به سمت سرطان در حرکت بود و نسیم خرداد جای خود را به صبح ِ گرم تابستان می داد. آقای بیلیچ از خط دفاعی ِ مردان ِ عقرب کش جدا شد و روی مرکز مختصات ایستاد و با صدای بلند داد زد: نفس کش!

مردی از شنهای گرم آناتولی دقیقاً از روی نقطه اوج منحنی سهمی y=x*2 لغزید و ایستاد رو در روی حادثه ی متافیزیکی ِ مرکز مختصات و با صدای آرام گفت: با من بودی آقای بیلیچ؟

آنان 11 نفر بودند مردانی از جنس شنهای داغ اواسط ژوئن که هر کدام قلبی با هیدرولیک آدمیان و وسعت قاره ی سبز و کوههای از سبلان کوتاهتر ِ آلپ. کوبی کهن از موهای سفید چون برفش جدا شد و روی مختصات مثبت 1 از محورهای عرضی ایستاد و داد زد: نفس کش. زمان از کامل گذشته بود و میهمان نوازان بی قاعده خود را در پله ی بعدی می دیدند بی‌هشداری از مار قرمز که این تورهای زیادی مقاوم هرگز اجازه نمی دهند توپهایی که گل می‌نامندش فیفا در آغوش تماشاگرانی آرام گیرد که برای در آغوش کشیدن شبهای برن کیلومترها راه پیموده اند از شنهای داغ آنادولو تا شبهای پنیری برن.

آنان 11 نفر بودند. مردانی از جنس پیراهنی با طعم مصطفی‌کمال و خاطراتی از بلندکردن دستان کره‌ایهای چشم بادامی به نشانه‌ی سوم و چهارم جهان فرقی ندارد در جهانی که قلب یک ملت قلب همان ملت است در سویی دیگر که خاری که فرو می رود در حاکاری بر پای چوپانی و قلبی خونین می‌شود روی شنهای داغ آناتولی و شب، شب ِ پله‌ی بعدی بود برای بروکنر پیر که روزگاری پسوند اسلواک را یدک می‌کشید و حالا چک می‌زند روی صورت ِ هر مختصات نشسته‌ای حتی فیل ِ بزرگ. بروکنر از موهای سفید چون برفش جدا شد و روی مختصات مثبت 4 از محورهای عرضی ایستاد و داد زد: نفس کش! همان مردی از شنهای گرم آناتولی دقیقاً از روی نقطه اوج منحنی سهمی y=x*2 لغزید و ایستاد رو در روی حادثه ی متافیزیکی ِ مرکز مختصات و با صدای آرام گفت: با من بودی آقای بروکنر؟ دکمه‌های پیراهن سفیدش باز بود و زمان از تمام گذشته بود و سوت در دهان ِ داور می‌چرخید. هنوز شب از نیمه نگذشته بود که جمعیتی متعجب از حادثه‌ی متافیزیکی ِ قدمهای مردان آلپ نورد، روی شنهای داغ آناتولی به رقص و پایکوبی مشغول بودند.

آنان 11 نفر بودند مردانی از جنس ِ ماه و ستاره و خون، و زمان از تمام هم گذشته بود حتی و ثلث از تمام هم بر تمام افزوده که مردان بیلیچ، مرد پیراهن سفید ِ دکمه گشوده را یک دقیقه به بهت وادار کردند قبل از آنکه مردی با چهارچشم، جمعیتی را روی شنهای داغ آناتولی به رقص واداشت تا مردی بر فراز نقطه‌ی اوج منحنی سهمی‌شکل ِ y=x*2 فریاد بزند نفس کش!

زمان از عقربه می گذرد و روی همان منحنی که نفسها به دنبال نفس می‌گردند مردی از جنس ماشین ایستاده است. یواخیم لو با سیگار تا نصفه افروخته از پشت پنجره‌ای شیشه‌ای فیزیک را برای نبرد با حوادث متافیزیکی شنهای داغ می‌فرستد.

آقای تریم دست نگهدار! اندیشه نکن! چیزی شبیه ِ پنج از سرطان گذشته، مردان ترک را برای شب رویایی سرزمین موسیقی فرا می‌خواند. حادثه‌ای که فقط میشل پلاتینی می‌فهمد یعنی چه...

مطلب مربوط: کژدم بی خاصیت ۲- کماندار جسور ۳

پ.ن۱: خاری که در پای چوپانی در "حاکاری" فرو می رود همان خار در قلبی در آنادولو وارد میشود یک ضرب المثل ترکیه ایست معادل ِ "چو عضوی به درد آورد ....". "حاکاری" نام شهری در ترکیه.

تصاویری از حاکاری:

تا کفترات سیر بخورن

whoarewe — Tue, 17 Jun 2008 13:19:18 GMT

بالا نویس۱: ضمن تشکر از "شریک زن دگی" و ضمن پوزش از هیراد و سعید عزیز که اولی به خاطر بیماری پدرشان و دومی به خاطر حضورشان در ایران به گیم دعوت نشده بودند، این دو عزیز را برای شرکت در بازی24 ساعت دعوت می کنم. (-:چه رسمی:-)

بالا نویس۲: یک نفر واقعن بازی کرد 24 ساعت را و قسم خورد: اگر بدانم که ۲۴ ساعت دیگر حتمن خواهم مرد و هیچ راه دیگری برای زنده بودن ندارم، می‌روم به منطقه‌ی فندقلوی اردبیل و روی دشت‌های همیشه مه‌آلودِ پر از گل‌های ریز سفید و زردش دراز می‌کشم تا بمیرم. این کار را خدایی می‌کنم.

من یک داستان نویس نیستم

عصر بود.

ماه پشت ابر بود.

مهتاب در خانه‌ی همسایه بود.

مرد خواب بود.

مرد از خواب بیدار شد و دستهایش را که بوی گریس و روغن‌زیتون و کرم SVR50 می‌داد با آب و صابون شست و یک راست به سمت یخچال رفت. چیزی برای خوردن پیدا نمی‌شد. مرد به سراغ انباری رفت و آخرین کاسه‌ی گندم رو برداشت و به سمت حیاط راه افتاد.

مرد عاشق بود.

مرد ِ عاشق، گرسنه بود.

مرد ِ عاشق، خر بود.

ولی خرها هم می‌دانند که گرسنگی یعنی چه. حتی خرهای عاشق.

مرد، عاشق ِ "مهتاب" دختر بالغ همسایه شده بود.

ولی مرد هنوز گرسنه بود و این یعنی حتی یک نخ سیگار هم نمی‌چسبد فعلاً.

مرد کاسه‌ی گندم را گوشه‌ی حیاط گذاشت. تفنگ بادی پدر را با وسواس تمام گریسکاری کرد

و آن را به سمت ِ کاسه‌ی گندم نشانه رفت.

به آشپزخانه برگشت و جوجه‌گردان ِ اجاق‌گاز را با روغن‌زیتون چرب کرد و ضبط صوت را روشن کرد.

داخل جعبه‌ی نوار کاست دنبال نوار می‌گشت. با عصبانیت راه افتاد. در را کوبید و به سمت خانه‌ی مهتاب راه افتاد.

مهتاب به صدای کوبیده‌شدن در لب پنجره آمد و مرد را دید که شتابان به سمت خانه می‌آید. با عجله دوید به سمت میزآرایش و نوک سینه‌هایش را با کرم SVR50 چرب کرد.

مرد در زد.

مهتاب گفت: غریبه کیستی؟

مرد گفت: چرت و پرت نگو دختر! منم مرد.

مهتاب در را باز کرد.

مرد گفت: سلام مهتاب خانوم

مهتاب گفت: سلام آقای مرد.

مرد گفت: نوار کاست دیشبی رو می‌خواستم.

مهتاب گفت: "قبله‌ی عشق" . همون که میگه : تو قبله‌ی عشقی و من قربونی ِ رو قبله‌تم؟؟؟... می دونسسم از شعرش خوشت اومده. وای چقدر احساس قبله بم دس داد.

مرد گفت: براوو مهتاب. من دیشب فهمیدم چقدر از شعر این ترانه خوشم اومده.

مهتاب یک گلبرگ از گل میخک قرمز روی کاست چسباند و با یک بوسه‌ی اینجوری داد به مرد.

مرد برگشت.

نوار را داخل ضبط صوت گذاشت و صدا در حیاط خانه پیچید : یه کاسه گندم می‌آرم تا کفترات سیر بخورن.

کفترا گول خوردن تا بیان و سیر بخورن.

مرد ماشه را چکاند.

جوجه‌گردان چرخید.

شب بود.

ماه پشت ابر نبود.

مهتاب در اتاق ِ مرد افتاده بود.

مرد بیدار بود.

و صدا در حیاط خلوت خانه پیچیده بود: تو قبله‌ی عشقی و من قربونی رو قبله‌تم.

جوجه‌گردان با دور آرام می‌چرخید و مرد از سر و ته همان کرباس ِ دیشبی بود.

پ.ن1: من حق ِ نقد را برای مخاطب و حق ِ فحش دادن به مخاطب از طریق دیوانه را محفوظ می‌دانم.

پ.ن۲: عباس جان سلام. بعد از نوشتن متن آفلاینتو دیدم. در مورد سیر شدن یاکریما که برای مهتابی ترین نوشته بودی... اینم از همون همزمانیا که قبلن صحبت کردیم. چسبید برادر.

24 ساعت

whoarewe — Sat, 14 Jun 2008 07:58:18 GMT

بازي ازین قرار است که "اگه بدونی که ۲۴ ساعت دیگه قراره بمیری چه میکنی کُلَن؟

من اسم اون قبري رو كه بيل كارلسون عضو سواره نظام سوم، 200000 سكه ي طلا رو توش قايم كرده لو ميدادم و بعد يه درخواست تمديد 24 ساله برا باريتعالي!

اينا دعوتن: خانوم بچه هاي ديوانه در جهان، مانایارا، علی، نرغال، امین، امیر، لیلا، ماه، آرش، فرهاد، سیامک، عاصی، هادی، لیلا، نیلی، ماه زده، کافه انتهاي کوچه بن بست، - يازده، سي اسفند ، مســـافر کوچولو، آتشکده، ژيــلــــت ، خـوابگرد، وحشــى ، گـاربـيـنـو، همنام، قــربـــاني 14، آي کيو، آشـيـــق سرسونت، بانوي مهر، راننده تاکسي