در روبروی بادی که از لای شیشه ی پنجره به اتاق می‌وزد. با احتیاط کامل روی کاناپه می‌نشینم. یک استکان چای داغ روی گل‌میز سمت چپم می‌گذارم. من کودکی پنج‌ساله کلاهم را روی میز روبرویم می‌گذارم. با احتیاط تمام با کلاهم حرف می‌زنم. کلاه حرف نمی‌زند. من به زور لب‌خوانی می‌کنم و چیزی شبیه عشق را در تار و پود کلاهم تصویر می‌کنم. من با احتیاط کامل مغلوب می‌شوم. بلند می‌شوم و به آینه نگاه می‌کنم. بی‌هیچ احتیاط به کلّه طاس تو می‌خندم.

هی لارسپیوا! زنها به قاعده درد می کشند

مردان بی قاعده در دردند

من از همان زمان ِ ریاضی به تناظر یک به یک معتقد بودم لارس!

شایدهای ما بی قاعده به هرز نمی روند

شادی را در پس پرده به هم کن

پرده را در شادی ِ پستو

من شلیک ِ بی قرارم دوست!

اینجا بی قاعده درد کشیدن یک جورهایی عادت شده است تا سحر که خواهم رقصید

پ.ن: هی مردک تولدت مبارک

صبح است. تاراج ِ غم در کوچه های من بال بال می زند. شادی، وزوزکنان به سمت تاریک تو گام بر می دارد. تو دروغی آنگاه که کلامت را در زمین در هیچ هذلولی ِ معادلی سخن نمی توان کرد و در خوابهایم چنین تسطیح ِ کلام می کنی.

دوباره مي آيد بهار باز. دوباره مي رود بالا ما. دوباره باز تو. دوباره ما به شما بهار مي شويم. غصه نخور معاصر. فيلسوف كه مي شوي از پاي عرفان نگذشته بهار تو دوباره تابستان مي شود باز. بالا مي رود ما

"سنگ نزن کره خر" جزو دیالوگهایی ست که ارزش مونولوگ هم ندارد چرا که سرعت قطار بالاست و هیچوقت به گوش بچه ی تخسی که سنگ به شیشه ی قطار می زند نمی رسد. عوامل زیادی در این مورد دخیلند حتی.

می بویمت که ابر، باران ِ تو را می بارد از سر ِ اختيار. مي بوسمت كه جبر ياران ِ تو را مي داند و مي شمارد. و مي شمارمت اي رفيق از ابتداي صفر تا توانايي انگشتانم كه انگشتانم ياراي جبر ِ تو را نيست كه تو در چاهتر مي شوي ومن آه تر.

از یک سامانه ی ناشناس که تبلیغ مواد شوینده می کرد ظاهرن پیامک زده بود که آیا می دانید کیبور دستگاههای عابر بانک ده مرتبه کثیف تر از کاسه ی دستشویی ست و یه مشت مزخرفات که مواد شوینده ی ما فلان فسفات را دارد و فلان باکتری را از انگشتان شما یه کارای خاصی می کند. نوشتم: برادر درد این روزهای من درد باکتری کیبورد عابر بانک نیست. ذهن من این روزها بیست برابر از کاسه ی توالت عمومی شلوغتر است و به عبارتی دو برابر کیبورد عابر پیاده که گفتی. سامانه ش از اینایی بود که پیامک نمی گرفت.

صبحها لاف ِ وجود در عدم ِ یار

ظهر زرشک پلو با دوغ گازدار

شب می لولد و می لولد آقای خاردار

صبح فردا لاف ِ دیروز ِ عدم در وجود ِ امروز

پُکی از قُل قُل قلیان بنما تا بکشیم

پ.ن۱: توت فرنگی همین دوگانگی اش خوب است که هم تنباکو را اسانس می گردد و هم بی ناموسی ِ خاردار را

وقتی هیچ چیز به ساعت نمی شود و وقتی عقربه های ساعت نمی چرخد و بچرخد را نمی رقصد و برقصد را هم اگر دوره دیده باشد حتی، نمی تواند برقصد را می خواهی من ساز و آواز سر دهم و شال و کلاه کنم و میانه را برایت گرم دارم پدر سوخته؟

من از کشف کثیف ِ کشفهای کثیف تاریخ لذت می‌برم.  از این دست فیلمهای تخیلی هم زیاد دیده‌ام که یک موجود زنده کشته می‌شود و بعد باز جان می‌گیرد و با شتاب و قدرت بیشتری به سمت تو می‌تازد. من از روحهای پیچیده زیاد سر در نمی آورم. از recycle bin ولی چیزهای زیادی یاد گرفتم که مثلا اگر فایلی با حجم خاص را پاک کنید و برود آن داخل تا وقتی سطل مربوطه خالی نشده با همان حجم سر بر می‌آورد با یک اشتباه دیگر (و یک اختیار دیگر) و این دوباره مرا یاد فیلمهای تخیلی می‌اندازد و من چه احمق بودم که شعر حافظ را جایگزین بساط تو می کردم و ساعتها کنار قبر حافظ به انتظارت می نشستم که طبق قرارمان که تو قدرتمندی را هر لحظه سر خواهی رسید و تو نمی آمدی و پای همان بساط بودی هنوز و صدایت را که پنجره ی دیدت را عوض کن می گفتی. حالا سالهاست من پنجره‌ی دیدم عوض شده و تو کارگردان همان فیلمهای تخیلی شده‌ای ومن که روزگاری قدرت تغییر کاینات را با فلافل و سس اضافی یکجا مزه کرده‌بودم به فایلهایم می خندم. سیگار را خاموش می کنم و چشمهایم را می بندم آرام و به چشمهایت می اندیشم که که برایم شعر حافظ می خواند روزگاری و حالا تنها از شکل شعرهایی که برایم بواسطه مخابرات می فرستی می فهمم که جنس را اینبار از که خریده ای و مرغوب است یا نه و پای بساط هستی یا نه. من کاشف پنجره‌ای با دیدهای وسیع شده‌ام اینروزها و دیگر هیچکس به اندازه‌ی هیچ چیز مرا فلافل با سس اضافه نمی‌کند.

در دهان ِ تو ارسطوی کوچکیست که وقتی لب می‌گشایی بوی ناف و روده‌ی چند دور پیچیده در پیچک ابروانت از فلسفه‌ی شخص شخیص فیلسوف زودتر بیان می‌کند که منحنی نگاه چشمان را بارها آویخته‌ام به جایی شبیه دل. و دل سودای ناقص چشمان تو بود که در چشمانت لیلای باکره از مجنون و چاهش می‌سراید و تو هر دم زور می‌زنی که بازوانت را حتی و زاویه‌ی لای انگشتانت را پشت این چشم نه که به پشت هر چشم بی لیلایی هم که کشیده می‌شوی و من هم از تو کشیده تر می‌شوم و هیچ بصیرتی را معنایی که در فشار دست تو بود انبساط رگ بود در من و من همان منبسطی که رگ را در چشمانت فرو می‌کردم به امید مجنونت و مجنونش که در قعر چاه آرام آرام به پایین فرو می‌رفت. آن پایین همیشه تاریک است. آن پایین از خورشید دورتر و هیچ مردی در هیچ بارانی با هیچ چتری به سراغ هیچ ابرویی نمی آید. دندانهایت تجربه ای ست که باران اگر بیاید و چرخ آسیاب تو تندتر هم که بچرخد یا نچرخد و چرخ ِ چرخش نگاه من در دندان ِ آسیاب تو له بشود یا نشود باز هیچ آرامی در اقیانوس ِ آرام تو آرام نمی‌گیرد.

من می‌شوم. و شدن را در لای ِ بودنهایی که در لای ِ می‌بودم‌هایت‌ چند دور پیچیده‌ای می‌پیچم و آرام می‌پیچانم لاله‌ی گوشم را که هی فلانی!

آدمی را دیدم.

و به سرعت دیدم.

و در خواب ِ آدمی، آدمی دیگر را که از فرط ِ آدم به شوق می‌آید

و من شوق را

و تو را

و ارسطوی کوچک دهانت را

می شنیدم با گوشی که لاله‌اش از فرط ِ سرخی داد می‌زد: هی فلانی!

می شود با غروبهای نارنجی وصلت کرد

و لالایی شبانه را دختر عمو صدا زد

و لای جرز در را صبحانه

 پ.ن ۱: وقتی گوگل ما را ترجمه کرد

دخترک مهربان فیلسوف بزرگ لحظه های خود بود

و من در شادی غرق

که من از جان نوشیدم و تو از جام(جان)

بگذار پیاله بر لب و آتش بزن به من

بهار ، سیگار بعد از همآغوشی را تعارف می کرد

برای دخترک که چشمهایش هنوز برق می زد.

اپیزود اوّل:

در ابتدای تو از هوش می‌رود من، که به عادت مألوف از هوش می‌رود در ابتدای تو از من، که گلو می‌ساید بر لحظه ها آرام ومن لب می‌ساید بر گلوی سردت که پایان می‌پذیرد روزی، که من از هوش می‌آیم به سوی ابتدای گلویت که می‌ساید لبهای مرا بر مرمر ِ پشت دستهایت که ارام می‌کشی و بوسه بر گورم می‌زنی که به هوش برخیزم و گلویت را امّا.

اپیزود دوّم:

این روزها یک ویروس ِ رمزعبورخوار همانقدر ترسناک است که لولو در عهد کودکی و شاید بدتر و خاصیت اکونومیک این است که ویروس می‌پراکنند و آنتی ویروس می‌چپانند نیز که ویروس رایگان در تو فرو می‌رود و آنتی همان به قیمت گزاف که حدیث لولو چیز دیگری بود امّا.

اپیزود سوّم:

تقریبا تمام مردم دنیا را در همان دو دسته متضاد می‌شود تقسیم بندی کرد گروهی که روزنامه می‌خوانند اول صبح و گروهی که بیزارند. اینجا روال به همان صورت است با این تفاوت که اکثریت غالب ایتالیایی ها فوتبال را دوست دارند و هر چه پیرتر بامزه‌تر. دسته دیگر هم که خب از فوتبال بیزارند. مثل یک گروه که معتقدند گواردیولا ممکن است مدیر یک باشگاه را ورشکسته کند ولی هرگز فوتبال را از بین نمی‌برد و خب یک گروه دیگر هم معتقدند مورینیو قادر است با نابود کردن فوتبال مدیران باشگاه را خوشبخت کند و از چهارشنبه هر روز این بحث سر میز ناهارخوری ادامه دارد‌ و من که همزمان عاشق بارسا و مورینیو هستم گاف‌گیجه می‌گیرم و دستم را دراز می‌کنم و به سختی پنیر سفت را رنده می‌کنم.

اپیزود چهارم:

دلم برای جعفر بوسهل و یحیای نرغال و کلاغ ِ مادر قح-به فولادی و آجرهای نان‌نمای ِ زری تنگ می‌شود و نمی‌دانم نیلی که روزگاری عاشق سرزمین برفی بود هنوز هست یا نیست و آرش هنوز با یوزپلنگهایش می‌دود یا نه و نمی‌دانم مانایارا تمام ادب نویسان را رمزگشایی می‌کند یا لولوی اول صبح هنوز در کوچه بچه‌ها را می‌ترساند یا نه. اینجا هوا گرم است و نمی‌دانم هندیزیستهای ما هنوز شکر می‌سابند و با گل مخلوط می‌کنند یا نه  اما هر روز که بر می‌خیزم از خواب به عادت مألوف از هوش می‌رود در ابتدای تو از من که گلو می‌ساید بر لحظه ها آرام ومن لب می‌ساید بر گلوی سردت که پایان می‌پذیرد روزی، که من از هوش می‌آیم به سوی ابتدای گلویت که می‌ساید لبهای مرا بر مرمر ِ پشت دستهایت که ارام می‌کشی و بوسه بر گورم می‌زنی که به هوش برخیزم و گلویت را امّا.

پ.ن۱: و او مداوم و ملموس، انگشت در سوراخ ِ تاریخ می کرد اول صبح

در کافی شاپ کنار ساحل بندر

رها می کنم در باد

که اینجا خلیج است

و باد که می آید دریا بالاتر می آید

و مردمانش می گفتند امروز

که آب که بالا می آید باد می آید

جزر و مد روی این کشتیها که هر غروب من نورهایشان را می بینم

و جزر و مد که می شود می لرزد دلم

که خدای تو بزرگ است

و آنقدر بزرگ است که در من جا نمی شود

و من از فرط خدای تو گریه ی مفرط کردم امروز

که من در تو جا می شوم

و

تو

بالا و پایین که می روی دلی می لرزذ

پ.ن۱: با ایتالیاییها اسپانیاییها آلمانیها و هندیها کار می کنم فعلا. به پیشنهاد بوسهل قرار است به عنوان جامعه آماری نمونه، تفاوتها را بنویسم. فعلا این را می دانم که از هندیها جلوتریم.

تا دنیا را ببینم

مرا می بیند دنیا

که چشمهایش باز است

از دور کلاه بر می‌داریم از سر و سلام می‌کنیم که لبخند بر لب داریم و در چشمانت تب که نوح فرمود از هر جانداری یک جفت ترجیحا یکی برآمدگی و آن یک پذیرا سفینه را سازند و به هم که نزدیک می‌شویم کلاه از سر برمی‌داریم که گلابتون فرمود: یار یا می‌کُشد یا می‌کِشد و باد تمام کلاهها را که حتما و گاه یاران را قطعا و یادها را ترجیحا یکجا می‌برد و فردا تشویقاً شروع ِ تازه می‌شود در کوچه هایی که باد می‌آید و یار می‌آید و کلاه از سر برمی‌دارد که لبخند می‌زند و ترجیحا آنکه مامور ِ نوح است تو را و یار را که برآمدگی دارد یا ندارد [را] یکجا سوار کشتی می‌کند که زمین بماند و تو بمانی و یار بماند که در کوچه باد می‌آید و از تمام سوراخ سمبه های مشهور جهان آب می‌آید و سفینه را بالاتر می‌برد برای جفت جفت جانداری که صدای مرغ و خروس می‌آید  که یعنی حسنک کجایی؟. غروب بود و باد سردی کلاه را به شدت قلقلک می‌داد و حسنک از صمیم ِ قلب می‌خندید که همیشه تنی داشت چون سیم سپید و دندانهایی داشت سپید [چون سیم] که می‌گفت: تمام گلابتونها طنابی به دست راست دارند برای کشیدن و طنابی به دست چپ برای کشتن [چون سیم سپید] و گلابتون لبخندزنان می‌گفت چیزهایی زیر لب.

صبح است دم دمای ظهر و من در چنین عصرهایی تمام شب را به خواب می روم. انگار این جهان که می چرخد و سارا به وقت گرینویچ انار دارد را من به وقت تو بیدارم. روز ندارد انگار شب، و شب ندارد انگار روز را كه هر كه تو را ديد خود را چه كند؟

جهان مي چرخد و سال، چندان توفيري ندارد كه كدامين است و چند است و چند از چند بگذشته يا آغوش كدامين باد است كه منم يا تن ِ كدامين آب است كه تو را در آغوش مي كشد و خاك، مهربان رفيقي ست كه قلبت را در آتش و آتش را در قلبت، توالي مي كند به متوالي.

عصر است شفق دميده و فلق در نوبت، كه باران به وقت تو مي بارد و چشم به نيّت ِ خط استوا نصف مي شود كه ببيند باز آيا تو همان نيمه ي گمشده ي كتابها هستي كه هي مي گويد و ترانه مي شود يا نه

شب است و هيچ چيز به وقت هيچ چيز ِ ديگر هيچ جايي را نمي چرخد و زمان، تعريف چرخش ثانيه ها مي شود و ثانيه معناي عبور زمان، و اين است آدمي. لطفا كمي بيشتر دقت شود.

كاش يك نفر قبراق تر از بقيه مي باشد را بلند شود و آب جوشيده را قهوه دم كرده بيدارمان كند بيشتر دور ِ هم باشيم. كاش.

و من با تو روي پل معلق قدم مي زدم و باران بي رويّه مي بارد و زمان علي السويه خيس خواهد شد.

قاعده اين است كه اگر هر هفت تير شما به هدف نخورد و سنگ درشت دم دست نبود مي توانيد فحش دهيد

به من اصابت کنید لطفا!

 نعلبکی چینی طرح گلسرخ و ترجیحات عرفانی

 آفتابه مسی با تربیعات ربانی[گل تاریخی لیونل مسی به ختافه حتی]

 به من اصابت کنید لطفا!

 تصاویر گلسرخ با صدای آندرانیک جعفرقلی اف مونتاژ شده با  تصویر هوایی از خانه خدا با شعائر سبحانی و عشایر سلطانی

 به من اصابت کن رفیق!

لطفاً ً ً

 افشره ی گلسرخ با تاثیرات اروتیکی

 من قامتم رفیع و چین و چروکم در حال رفع ِِ ترفيعات و افزايش قوا هم لطفا

 به من اصابت شو رفيق!

 چاي صبحدم با گلبرگ ِ گلسرخ با اشعار اجتماعي

شليك كن رفيق!

شليك كن رفيق!

و براي شكلكهايي كه براي اصابت هاي خطا رفته در مي آورم مواخذه كن مرا.

عصر است. من هستم. زرشك پلو با مرغ هم هست. دوغ هست. نسكافه تمام شده است. اخبار ورزشي شليك مي كند. ناصر حجازي هم، بستري هم هست. همه چيز سر جاي خود، خود به خود، خود هست. خودكار هم هست ولي من كيبورد را ترجيح داده ام و اين است  يك نوع ترجيحات عرفاني. من وايرلس هستم رفيق يعني دهكده اي در عدم ولي جهاني. به من اصابت شو پهلوان. با رسم و قاعده لطفاً ً ً  ً ً

سوراخهايم را مي شمارم. يك سوراخ براي گلوله ي تو كم دارد پهلوي چپم. مرا براي شكلكهايم مواخذه كن رفيق.

و امّا شش از هفت بگذشته بود و حسنك وزير براي گلوله ي پاياني هشدار مي داد و دنده هايش را مي خاريد.

پ.ن۱: حسنك وزير تني داشت چون سيم سپيد و به شدت فحش خورش ملس بود در آن لحظه كه از طناب آويزان بود.

پ.ب۱: سير تكاملي ناخودآگاه خرگوشي يك انسان

در هر دو راهي مسيري هست كه به آرامش يا افسوس شما ختم مي شود. وقتي در انتهاي راه هيچ افسوسي در كار نباشد تمام راهها به آرامش ختم مي شوند. البته خب درك چنين موضوعي در ابتداي دو راهي بسيار سخت به نظر مي رسد و خب چون در واقع سخت هم هست بيشتر از اين بحث نمي كنم.

من به طرز دردآوری، ديشب. من به طرز دردآوري متوجه شدم، ديشب. ومن به طرز دردآوري متوجه شدم كه پلنگها مذاكره پذير نيستند، ديشب. و من يك شب در بي خبري از تو خوابيدم به اميد مرثيه براي پلنگهايي كه گمان مي كنم مذاكره پذير نيستند، ديشب. و من به كاشت دندانهاي گوشتخوار مي انديشيدم زير لحاف و اينكه برادران برّه، برَه اند و پلنگها مذاكره پذير نيستند، امشب. و از اين پس من به طرز دردآوري به مذاكره با وحوش نخواهم انديشيد با خنجري در دست و انگشت بر ماشه كه چنگال بر ماه مي زند زخمهايم به طرز دردآوري، هر شب.

پ.ن۱: من به طرز دردآوری در داوری کم می آورم، ديشب

از حلقوم شب، سخت

می گذرم چون تکه استخوانی

از حلقوم ِ سخت ِ شب

پایین، نگاه ِ بالادست

بالا، سگی که در ارتفاع استخوان روز

لیس می زند،  برجستگی ِ نرم ِ حلقوم ِ شب را

و من

در دالانهای حلقوی شکل ِ شب پایین می روم

و سگ

زاده می شود

و صدای سگ

نگهبان گله می شود

من نه رندم نه بلاکش چه کنم؟

نه عقابم نه کبوتر چه کنم؟

هجرت از دیاری به دیاری و من نمی دانم در دیار جدید دهکده جهانی در چه حال است و شاید زمان ببرد تا خوابی از دیوانه در این جهان مسطح در این جا نقش ببندد. باقی بقای نَفَس یاران است که درگاه نظرات را می بندم تا هر که فحش ویژه دارد خصوصی بفرستد.

 دوستدار شما دیوانه

پ.ن: این قاعده شامل بقیه تارنماهای من هم می شود.

       بودای کوچک

          مجسمه ي بزرگ

      اندام متوسط

 دماغ ِ کشیده

پرتره ی تنهایی. های هایی

من در آغوش ِ مادر

های های

پستان به دهان گرفتن آموز  

پ.ن: پسر گيسو طلا. ابتداي مبتلا   

از خر لگنده تر

از سار پرنده تر

از غوک جهنده تر

و از آقا پلیس مهربان شلیک کننده تر بودیم

ما را چه می شود؟